سلام به همه ی دوستای خوبم که تو این مدت خوب منو تنها گذاشتن

اصلا حوصله ی نوشتن نداشتم اما فکر تنهایی دیوونم کرده گفتم بیام تو وب شاید اینجا آروم بگیرم

اما هدف اصلی من از دوباره نوشتن فقط یه چیزه

اونم زنده کردن یاد ناصره که دیگه نیست من اصلا نبودنشو حس نمیکنم اون همیشه پیشمه ما هیچموقع همدیگرو فراموش نمیکنیم

حتما میگین مینا دیوونه شده نه بخدا من هنوز عقل دارم و میدونم که ناصر رفته پیش خدا و دیگه برنمیگرده ولی من میخوام تو این وب فقط از ناصر بنویسم این وب تنها جایی که میشه خاطرشو زتده نگه دارم

اگه شما هم با من همکاری کنید دیگه چی میشه

دوستدارم تو این وب از آرزوهایی داشتیم براتون بگم

الهی بمیرم همیشه میگفت باید برام 5.6تا بچه بیاری که تو پیری عصای دستمون باشه.

میگفت من دوست دارم میام خونه نیم وجبیام از سر و کولم برن بالا همیشه میگفت نگو بچه امون بگو بچه هامون

الهی قربونت برم ناصر که تموم این آرزو هارو با خودت بردی.ناصر جونم... همیشه جاتو تو دلم خالی میزارم هیچ مردی نمیتونه جای تو رو تو قلبم بگیره خیالت راحت نفسم.

ناصر وقتی رفت انگار یه تیکه از قلب منو کند و با خودش برد ولی چیکار میشه کرد این جدایی تقصیر هیچ کدوممون نبود

با خدا قهر کردم قبل از ناصر زندگیم سیاه بود ناصر که اومد همه چیز رو به راه شد اما وقتی ازم جدا شد گذشته تلخم دوباره تکرار شد.خوشی به دل من نیومده

من نمیدونم خدایی که انقدر مهربونه پس چطور میتونه یه عده رو داغدار بکنه و یه پسر 20 ساله رو که هزارتا آرزو واسه آینده اش داره رو از این دنیای لعنتی بگیره.نمیدونم شایدم سرنوشت ناصر این بوده.

اما من تصمیم گرفتم زندگیمو با ناصر تقسیم کنم حتی الانم که دیگه نیست باز واسه ی من وجود داره مگه من مردم خودم همه جوره پای عشق پاک و قشنگش میمونم.

دوستون داریم////فعلا بای...

اینم عکس اولین نینی من و ناصرم